9: Nie ma sposobu na idiotów.

Siedziałam na stołówce razem z Casparem. Olivia poszła gdzieś, a Harry poszedł gdzieś indziej. Fajnie, prawda? Na dodatek Ol straciła pamięć… ja nie wiem, ona to robi specjalnie, żeby zapomnieć o tym wszystkim, czy jak? To chore… nie lubię Tessy, a przez ostatni tydzień cholernie bardzo zbliżyła się do Jaia.  To okropne!

-Ruby?

-Co? – podniosłam wzrok na Caspara.

Chłopak upił łuk wody i przysunął się bliżej. Okej? Mam się bać?

-Pamiętasz naszą godzinę wychowawczą, równy tydzień temu? – spytał.

Niepewnie pokiwałam głową. O tak, to było epickie.

Godzina wychowawcza z Olaphem, na której mieliśmy mieć łączenie z pierwszą „a”, gdyż kochany Louis musiał się rozchorować. Najlepsze w tym wszystkim było to, że w tej oto klasie są nasi podopieczni. Wszyscy. Zazdroszczą, że u nich było więcej chłopaków  niż dziewczyn, ale mniejsza z tym. Wszyscy gnieździliśmy się w dziewiątce, ponieważ nikt nie chciał się zamienić. A Olaph, jak to Olaph, postanowił zrobić historię i powtórkę do różnych rzeczy z tego tematu. Na początek nauczyciel zaczął gadać o zasadach panujących na lekcji. Powiedział „Jeśli chcemy się zgłosić, to…”, a ja na całą klasę „Puciohendsap”. Pierwszoklasiści na początku nie wiedzieli co robić, ale widzą tarzającą się po podłodze drugą „c”, pozwolili sobie na stłumiony  chichot. Olaph zgromił mnie spojrzeniem, ale kontynuował. Caspar i ja staraliśmy się robić wszystko, żeby tylko wkurzyć tego biedaka. W ogóle to jak ja mogłam na niego lecieć? Dobra, nie ważne. Kiedy lekcja dobiegała końca po prostu Caspar zrzucił się z krzesełka i zaczął czołgać pomiędzy krzesłami. Kiedy historyk to zauważył po prostu zamknął oczy i policzył do dziesięciu.

Ciekawe tylko do czego on zmierza?

-Musimy to jakoś naprawić? Może tym razem na Lou?

Westchnęłam. Zaczęłam rozważać wszystkie za i przeciw. Po pierwsze nasza reputacja ucierpiała, po drugie będzie nam się nudzić, po trzecie będzie fajnie. No ale to jest Louis! Jemu się nie dokucza… no może czasami, ale bez przesady.

Pokręciłam przecząco głową.

-Nie ma opcji. Obiecałam Niallowi nie rozrabiać, dla Drew.

-Kogo?

W tym momencie koło mnie usiadł Zayn. przeczesał ręką włosy i spojrzał na mnie.

-Drew to dziecko Nialla i Ruby – wyszeptał, uśmiechając się do Caspara.

Zmarszczyłam brwi. Kurwa, o co tu chodzi?

-Myśleliście kiedyś o byciu gejami? – zapytałam. – No wiecie, tak na próbę.

Caspar zachłysnął się wodą, a Zayn posłał mi rozbawione spojrzenie.

No ja wiem, że moje przemyślenia mogą byś dziwne, a ta dwójka serio by do siebie pasowała. No po prostu byliby perfekcyjni! A z tego co wiem to w naszej szkole homo są traktowani wyjątkowo dobrze, a do tego jeszcze tak przystojni… to już w ogóle.

-Sorry, kurczaku, nie ma opcji – powiedział Zayn. – Jestem hetero na sto pro…

Pokiwałam głową, zawiedziona. Wydęłam dolną wargę i ułożyłam usta w podkówkę. Wiem, że niewiele to zdziała, ale przynajmniej dodałam sytuacji trochę uroku. No wiecie, taka tam piękna ja.

Żartuję… błagam, może i jestem ładna, ale też przeciętna. Taka… no wiecie, można mnie spotkać na każdej ulicy.

-No okej, a jak tam twoje sprawy z Niallem? – Zayn wziął wodę od Caspara i upił łyka.

Zmarszczyłam brwi. No i co? Oni by byli świetni razem!

-Nie mów nic na temat Zaspara – Anderson szturchnął mnie w bok.

-Kogo, przepraszam?

-Ostatnio Luke i Ash wcisnęli nam, że jesteśmy parą i nas tak nazwali – Zayn zaczął jeść zupę, która była na obiad. – No opowiadaj, co tam u państwa Horan?

Zanim zaczęłam mówić, rozejrzałam się jeszcze po stołówce. Bliźniaki siedzieli obok Ashtona, Caluma, Michaela i Luke’a… no i jeszcze Tessy. Za to Dylan zakumulował się ze sportowcami.

-Ogólnie? Dobrze. Tylko Niall jak zwykle odpierdala, że mam na siebie uważać i takie tam – jęknęłam na koniec.

Zayn i Caspar wybuchli śmiechem. Jezus, serio wezmę ich za gejów, jak nie przestaną.

-Nawet… nawet nie zwróciłaś uwagi na to, że powiedział… po… powiedział Państwa… H… H… Horan – Caspar dławił się własną śliną.

Popatrzyłam na nich, jak na idiotów. Zabawne, panowie, zabawne.

*

-Musisz?

-Muszę – powiedział.

-Nie możesz tego zrobić lepiej?

-Nie, muszę to tam wepchnąć głęboko.

Usiadłam.

-Zayn, to tylko kot, nie zje cię, nie musisz go zamykać w łazience – powiedziałam.

Malik odwrócił się w moją stronę nadal trzymając w rękach białą, puszystą kulkę, której przybyło teraz kilka wałów w wyniku przekarmienia przez Nialla.

-Wiadomo? To wymiar magiczny.

-Jak zwykle przesadzasz.

Westchnął. Chciał coś powiedzieć, ale do pokoju wszedł Liam, z którym swoją drogą dawno nie rozmawiałam.

-Cze… eść wam! – powiedział radośnie. – Co ty trzymasz na rękach?

-Ruby się upiera, że to kot – Zayn wzruszył ramionami i wrzucił zwierzę do łazienki.

Natychmiast się poderwałam.

-No co robisz, baranie jeden?! To zwierzę, ono żyje! Ma uczucia! Nie rzucaj nim! – krzyczałam.

Podbiegłam do drzwi i chciałam je otworzyć, ale Zaynie złapał mnie za ramię i skutecznie przytrzymał.

-Zwierzęta szkodzą dziecku – powiedział Liam. – Muszę pogadać na ten temat z Niallem – mruknął i wyszedł.

Wyrzuciłam ręce w powietrze i spojrzałam zła na Zayna, który uśmiechał się głupkowato. Jak ja nienawidzę takich spisków przeciwko mnie! To takie wredne z ich strony. Jakbym sama nie wiedziałam o tym właśnie i oni muszą mi jeszcze grupowo to przypominać! Odegram się, obiecuję.

-Masz już mały brzuszek – Zayn położył się na łóżku.

Zerknęłam na drzwi, w których pojawiła się głowa Nialla.

-Nie przeszkadzam wam? – zapytał nieśmiało.

Chwilę, nieśmiało? Niall Horan robił coś nieśmiało? To w ogóle możliwe? Nawet jeśli tak, to musiało się to zdarzać bardzo rzadko. Bo wtedy, jak mnie bzykał w przebierali to nie miał żadnych skrupułów, a teraz to musiało być serio ważne.

-RuRu, mogę cię prosić na chwilkę?

-RuRu? – parsknął Zayn.

Kiedy stałam w progu, po prostu pozdrowiłam go moim środkowym palcem. Przeszłam zgrabnie do pokoju blondyna. Niall stał na środku i patrzył na mnie. Nie wiedziałam co mam zrobić, ale Niall nie dał mi pola do popisu.    

Po prostu podszedł bardzo blisko mnie i mocno przytulił.

-Tęskniłem – powiedział, kiedy ja objęłam go w pasie.  – Za moją Ruby – pocałował mnie w czubek głowy.

Mocniej zacisnęłam ramiona na nim. Lubiłam się do niego przytulać, miałam go wtedy tylko dla siebie.

Nagle w mojej głowie pojawiła się myśl. Przeanalizowałam wszystkie za i przeciw… raz się JOLO, jak to mówił Luke Brooks.

-Niall, zostań moim chłopakiem – dałam nacisk na dwa ostatnie wyrazy.

Horan odsunął mnie od siebie i uważnie spojrzał.

-Słucham?

-Słyszałeś, nie powtórzę tego.

Z początku myślałam, że się nie zgodzi, bo milczał chwilę, ale kiedy jego usta rozszerzyły się w uśmiechu ukazując jego białe zęby, ulżyło mi.

-Oczywiście, że będę twoim chłopakiem – westchnął i pocałował mnie w czoło.

*

Obudziłam się w swoim małym pokoiku. Możliwe, że powinno mi się spać lepiej, bo wreszcie mam chłopaka, ale tej nocy wyjątkowo się nie wyspałam. Potem poranna toaleta ubranie się i szybkie śniadanie. Pomoc Olivii w ogarnięciu tego wszystkiego i autobus. Na pierwszej lekcji miałam fizykę, której szczerze nienawidziłam. Starałam się na niej nie udzielać za bardzo. Następne lekcje minęły jak wszystko inne – pospolicie i szybko. a nawet nudno! Dopiero na stołówce zaczęło się coś dziać. Po pierwsze, zdziwiła mnie to, ze Olivia z nami jadła, po drugie, to Louis dyżurował, po trzecie i najważniejsze, nasi podopieczni to debile.

Luke Brooks’ POV:

Weszliśmy na stołówkę w spodniach z krokiem w kolanach, tak, że było widać nam bokserki. Do tego łańcuchy na szyjach i workowate bluzy. Ashton postawił magnetofon na jednym ze stołów.

No co? Musieliśmy coś zrobić, żeby zaistnieć w tej szkole!

Jako pierwszy na stół wskoczył mój brat. My gibaliśmy się w rytm muzyki.

-Nauczyciel Louis to typ nie byle jaki, kiedy idzie drogą młodsi chowają się w krzaki – zaczął.

Teraz była kolej Michaela.

-Laski się jarają i orgazmu dostają, jednak Lou ma typ swój wybrany, a my go dobrze znamy, joł!

Tym razem to ja wskoczyłem na stół. Spojrzałem jeszcze na Ruby.

-O ja cię nie mogę, Louis zmywa podłogę!

Wszyscy razem zeskoczyliśmy na podłogę. Rozeszliśmy się w swoje strony.

-Bo wytrysnął przedwcześnie kiedy był we śnie – Ash usiadł obok jakiejś laski.

Nieźle nam się za to oberwie ale co tam!

-Miał problem ogromny, więc przykrył go kawałkiem kołdry – dołączył Hemmo.

-Teraz już wiem, że Louis to dziad, ma w sobie spermy niczym letni wiatr! – Cal dokończył.

Teraz trzeba było szybko spierdolić. Przyłożyłem dłoń do ust.

-Dont ju noł, papmerap! Ju gacz jor pamperap! – wykrzyczałem.

Ash zgarnął magnetofon i zwialiśmy do pokoju.   

15 KOMENTARZY = NEXT
Sprawa jest taka, ja piszę 10, ponieważ mi się nudzi, więc nie będziecie musieli długo czekać. Wstawię jak będzie odpowiednia liczba komentarzy.
Rozdział dedykoję dziewczynie, która dała mi +100 do licznika zajebistości :)
Pytajcie na asku, bo nam się czasem nudzi, a ja na przykład mam teraz wolny czas i bym sporo po odpowiadała.
To chyba tyle...
/Dix