Prolog: Coś lepszego.

Zostawiłam swoje włosy rozpuszczone. Miałam na sobie białą bluzkę, czarną spódnicę i szpilki. Olivia stwierdziła, że ona jest wyższa, to może pójść na płasko. Miałam standardowy makijaż. Można powiedzieć, że byłam gotowa. Stanęłam w korytarzu i poczekałam chwilę na przyjaciółkę.

-Jestem – wysapała, wybiegając z łazienki.

Uśmiechnęłam się i razem poszłyśmy na autobus, który miał nas dowieźć do szkoły.

-Uh… dlaczego mieszkamy na ostatnim piętrze – poskarżyła się Oli.

Cóż… nastąpiła mała zmiana. Do klas pierwszych przyszło bardzo dużo uczniów, więc klasy drugie ‘c’ i ‘d’ oraz wszystkie klasy trzecie mieszkają w blokach oddalonych o trzynaście kilometrów od szkoły. Teraz będziemy dojeżdżać autobusem. Jej! Wyszłyśmy przed budynek i od razu zobaczyłam rozwrzeszczanych nastolatków. Takie życie.

-Olivia! – krzyknął Harry i mocno przytulił się do dziewczyny.

Uśmiechnęłam się i wyminęłam parę. Trafiłam do grupy, gdzie był Zayn i Liam. Oprócz nich była jeszcze niesamowicie ładna dziewczyna. Kojarzyłam ją z korytarza, ale nie pamiętam jak się nazywa. Zawsze była uśmiechnięta i miła dla wszystkich.

-Cześć – powiedziałam. – Ruby – podałam dziewczynie rękę.

-Sophia – uśmiechnęła się promiennie.

Już ją lubię.

-Rubs! – Zayn objął mnie ramieniem i pocałował w czoło. – Mówię ci, w tej Polsce to niezłe dupy.

-Bez wątpienia – wywróciłam oczami.

Wsłuchałam się w rozmowę tej trójki. Jak się okazało Sophia także pojechała tam. No i bardzo dobrze!

-Co tam? – usłyszałam nad uchem głos Marcela.

Odwróciłam się ze zmarszczonymi brwiami.

-O ja cię kręcę, Ruby!

Dlaczego wszyscy się ze mną tak witają? Co? Aż tak się stęsknili? Wątpię.

-Nie sądziłem, że jeszcze zdołam zobaczyć rudą Ruby – westchnął i spojrzał na Olivię i Hazzę.

Pokiwałam głową i spojrzałam na niego.

-Ej, gdzie jest Niall? – spytał mulat. – Coś mi się wydaje, że pierwszy miał się przywitać ze swoim skarbem.

-Wiesz, on musi wyglądać perfekcyjnie – westchnął Liam.

Staliśmy tak, co chwila witając się z innymi znajomymi. Wiecie co? Marcel wygląda jak Harry.  Serio, tylko nie ma tatuażów.

-Siema! – krzyknął dobrze mi znany chłopak z irlandzkim akcentem. – Nie ma Ruby jeszcze?

Zayn spojrzał na mnie. Jego ręka szybko owinęła się wokół mojej talii, a ja schowałam głowę pod kurtyną włosów.

-A co to za panna?

-To… moja dziewczyna – westchnął Malik i mocniej mnie przytulił.

-Jestem Niall – powiedział, ale ja milczałam.

Wyobrażałam sobie jego minę.

-Em… ona jest głucha.

-To jak się z nią kontaktujesz? – spytał podejrzliwie.

-Piszę smsy.

Już o nic nie pytał, tylko wdał się w rozmowę z Liamem. Miałam ochotę wybuchnąć śmiechem i powiedzieć mu, że jest idiotą, że mnie nie poznał. Kilka chwil potem przyszedł Harry z Olivią.

-Ej, Zayn, dlaczego przytulasz Ruby? – spytał Styles.

Poczułam na sobie spojrzenie pewnych lazurowych tęczówek. Podniosłam głowę i uśmiechnęłam się. Zayn Malik odsunął  się ode mnie, jakby bał się, że Niall go zabije. Mimo to przybiłam piątkę z Malikiem co równało się ze śmiechem reszty. Kiedy autobus przyjechał wsiadłam jako ostatnia. Byłam przygotowana na stanie, ale jak się okazało, moim przeznaczeniem było siedzenie na samym końcu z Zaynem i Niallem po obu stronach. Poczułam, jak Niall przysuwa się do mnie. Złapał moją rękę i gładził jej wierzch kciukiem, co nie umknęło uwadze Zayna.

-Tęskniłem – wyszeptał.

Przekręcił głowę i patrzył na mnie ze smutkiem w oczach.

-Nie dzwoniłaś, a ja się bałem.

Przejechałam językiem po wargach w celu ich zwilżenia.

-To były najgorsze dwa miesiące – oznajmił, po czym pocałował moją dłoń.

W sumie miał rację. Brakowało mi tego czegoś, co trzymało by mnie przy ziemi. Bardzo dużo razy podczas tych wakacji spotkałam się z Casparem. Z Marcelem tylko raz, bo pojechał do rodziny. W sumie to większość czasu spędziłam na leżeniu na huśtawce i graniu na telefonie. Heath stwierdził, że jestem „noł lajfem”. Tak, jestem. Nawet mi się nie chciało po ładowarkę iść. Moje życie wyglądało tak: sen, jedzenie, leżenie na huśtawce, jedzenie, leżenie na huśtawce, jedzenie, sen.

-Nigdy więcej – powiedział.

Kiedy dojechaliśmy do szkoły, Niall cały czas trzymał moją rękę. Nawet na apelu. W skrócie to co powiedział dyrektor: konkurs talentów w październiku, przerwa świąteczna, ferie w lutym(jakaś nowość!), bal absolwentów w czerwcu. Oczywiście było coś zgadane o tym, że mamy się uczyć i chodzić na zajęcia. Potem powiedział, że gratuluje nam, że będziemy opiekunami nowych uczniów. Potem pan Olaph(kurwa, jak wyprzystojniał) wręczył nam imiona i nazwiska uczniów, którzy są pod naszą opieką. Moje zdziwienie sięgnęło zenitu, gdy zobaczyłam na mojej karteczce dwa imiona. Luke, Jai Brooks. Westchnęłam i spojrzałam na Nialla. Ten uśmiechnął się do mnie pocieszająco. Po całej ceremonii latałam jak głupia od ucznia do ucznia i pytałam czy nie nazywa się Luke albo Jai. W końcu natrafiłam na Luke’a Brooksa. Mogę powiedzieć tylko: o kurwa. Myślałam, że trafią mi się jakieś dwa pasztety, a tu…

-Cześć, jestem Luke, tak gdzieś za mną jest mój brat, Jai. A ty to?

-Ruby Bloom. Jestem waszą opiekunką.

-Woah! Jai, patrz, nasza mentorka!

Po chwili przede mną stało dwóch przystojniaków, którzy uśmiechali się do mnie.

-Jai.

-Ruby. Może zrobimy tak, wymieńmy się numerami, bo mi zaraz autobus ucieknie.

-O autobus bym się nie martwił, ale bardziej o tego kolesia, co tu idzie.

Odwróciłam się i od razu trafiłam na Nialla. Odetchnęłam cicho.

-Cześć – powiedział do bliźniaków. – Co tak długo?

-Już idę. W razie jakichś problemów, piszcie.

Westchnęłam i poszliśmy na miejsce, gdzie czekaliśmy na autobus powrotny. Stałam, opierając się plecami o tors Nialla i słuchałam rozmowy Zayna z Sophią na temat dobrych szamponów. Po chwili przyszła Olivia.

-Kogo ci dali? – zapytała mnie.

-Bliźniaków, ale przystojni jak cholera – powiedziałam to specjalnie, by dokuczyć Niallowi. – Ale Luke bardziej.

Po chwili odwróciłam się do Nialla, a ten niespodziewanie mnie pocałował. Szczerze? Brakowało mi jego ust. Co ja gadam? Brakowało mi jego całego.

-----------------
Cześć, cześć. Serdecznie pragnę was powitać bla bla bla. Macie prolog. Pierwszy rozdział za około tydzień. Patrzcie na zakładki po prawej i aktualności. Komentujcie, obserwujcie. Itp, itd. Kocham was xx
Nieźle was nabrałyśmy. Weronika nawet nie miała zamiaru odchodzić /Dix