10: Nieszczęścia chodzą parami.

 (Nie zabijajcie, kocham was /Dix)

Caspar, Liam, Marcel, Dolly i ja staliśmy w pokoju bliźniaków, gdzie obecnie przebywali wszyscy. To co oni zrobili było… Ugh! Z jednej strony ja i Caspar prawie cały czas się śmialiśmy, ale z drugiej wiedziałam, że to złe. A potem jeszcze to spojrzenie Louisa, które mówił „Postawię ci pałę z wychowania do życia w rodzinie”. Daliśmy  im już całkiem niezłą przemowę, która trwała aż do siedemnastej. Och, współczuję im. Trzy godziny słuchani gadki, która nic nie wniesie. Boże… mi Niall nigdy tak nie mówił… a, zapomniałabym, ja byłam i jestem grzeczna!

-Jak mogliście? – zapytałam.

W moim głosie można było usłyszeć złość i lekką pogardę. Nigdy bym nie pomyślałam, że dojdzie do takiej  sytuacji. Prawdopodobnie zachowywałam się jak matka, która dowiedziała się o wybrykach swoich synów w szkole i teraz chce ich ukarać, ale oni żyją własnym życiem.

-Przepraszamy – Ashton próbował załagodzić sytuację, jednak musiał zobaczyć jadowity wzrok Dolly. 

Wiecie ile bym dała, żeby cofnąć czas? Niedużo, kilka miesięcy. Na przykład wtedy, kiedy byliśmy na wyspie. Żyliśmy tak beztrosko i magicznie, ale… uh, Emma. No dobra, to nie było najlepsze wspomnienie, ale wtedy, kiedy była dyskoteka z okazji walentynek! O tak, ja i Niall mieliśmy wtedy ten sam numer. To się chyba nazywa przeznaczenie.

Panowała niesamowita cisza. Nawet nie było słychać, jak oddychaliśmy. W sumie to piątka bardzo złych opiekunów i szóstka podopiecznych to nie było dobre połączenie i młodzi chyba o tym wiedzieli. Prawdopodobnie mieli już dość, ale wymieniłam porozumiewawcze spojrzenia z Casparem.

Chłopak wystąpił przed szereg i zmrużył oczy.

-Takie zachowanie nie może ujść bez konsekwencji. Myślę, że powinniście przeprosić pana Louisa oraz publicznie przyznać, że to co zrobiliście było bezmyślne – powiedział bardzo formalnie.

Gdyby nie okoliczności, w jakich byliśmy, prawdopodobnie tarzałabym się ze śmiechu, jednak musiałam dać dobry przykład i tylko skinęłam głową w ramach zgody na propozycję chłopaka. Liam, Dolly i Marcel postąpili tak samo. Myślę, że to będzie dla nich najlepsza kara i się czegoś nauczą.

-No… to do zobaczenia jutro – Liam skinął głową i wyszedł jako pierwszy.

Zanim opuściłam pokój, pomachałam do nich i pokazałam język. Wiem, że to nie było najdoroślejsze, ale nie mogłam się powstrzymać. To dziwne… noszę w sobie dziecko, a sama jestem jak dziecko.

Na korytarzu rozeszliśmy się. Liam i Marcel poszli do biblioteki, Dolly do swojego nowego „chłopaka”, a ja i Caspar zaczęliśmy naszą długą wędrówkę do mieszkań. Kiedy tylko opuściliśmy akademik, zobaczyłam dachy dwóch bloków i uświadomiłam sobie, jak bardzo nie chcę mi się tam iść.

-Nie mam siły – powiedziałam do milczącego Caspara.

Na jego twarzy momentalnie pojawił się uśmiech. Nie wiedziałam do końca co mu chodzi po głowie, ale to był Caspar, po nim można się wszystkiego spodziewać.

-Wskakuj i trzymaj się mocno.

Kucnął przede mną, a mi rozświetlił tym umysł. Chciał użyć swojej wampirze szybkości, aby oszczędzić nam tym kilku godzin wędrówki.

Naparłam na jego plecy, a ręce umieściłam na jego szyi. On swoje natomiast położył w zgięciu moich kolan, żebym była bezpieczniejsza. To było słodkie i miłe.

-Zamknij oczy i policz do dziesięciu – polecił.

Powoli przymknęłam powieki i zaczęłam odliczanie.

Jeden…

Dwa…

Trzy…

Cztery…

Pięć…

Sześć…

Siedem…

Osiem…

Dziewięć…

Dziesięć…

Otworzyłam oczy. Byliśmy na klatce schodowej, tylko nie naszej, a Nialla. Zeskoczyłam z pleców przyjaciela i posłałam mu pytające spojrzenie, czemu towarzyszyły uniesione brwi.

-No co? Kazał mi cię pilnować, bo inaczej udławię się własnym penisem – wzruszył ramionami. – Do zobaczenia w poniedziałek w szkole!

-Co? A jutro?

-Jutro jadę do mojej mamy i wracam w niedzielę wieczorem – cmoknął w powietrze na odchodne.

-Co? No weź… nie zostawiaj mnie samej z nimi – mruknęłam niezadowolona.

W tym momencie drzwi się otworzyły, a ja mało nie przewróciłam się do tyłu. Dobrze, że Niall przytrzymał moje plecy.

-Co jest złego w nas? – zapytał trochę rozbawiony.

-Absolutnie nic – powiedziałam wchodząc za chłopakiem. – Wszystko – wyszeptałam do Caspara przed zamknięciem drzwi.

Usłyszałam śmiech Zayna z kuchni, więc musiałam tam zajrzeć. Siedział z Liamem przy stole i popijał piwo. Ludzie, dopiero piątek!

-Piątek, łikendu początek – Zayn uśmiechnął się do mnie.

-Zapomniałam, że mnie słyszysz – weszłam do pomieszczenia i dosiadłam się do nich. – Co opijamy?

-Ty nic – Niall postawił na stole trzy torby, zasłaniając mi tym samym chłopaków. – Kupiłem ci kilka ciuchów ciążowych.

Zayn zachłysnął się piwem i wstał zaglądając do jednej z nich. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Jezu, dlaczego on jest taki… uh!

-Stylowe – skomentował mulat. – A propos stylu, to co u Stylesa?

-Chujowo – Liam spojrzał na mnie. – On będzie chciał Olivię. Znowu. Nawet ma plan jak to zrobić. Przynajmniej tak mówi.

Oparłam brodę na dłoniach i patrzyłam to na torby, które nadal zasłaniały mi widoki, to na Horana, który opierał się o blat stołu. Słuchałam z uwagą tego, co mówili do siebie chłopcy. Miałam wrażenia, że całkowicie zapomnieli o mojej obecności i przez to gadali o  dziewczynach. W życiu nie słyszałam, żeby Liam kiedykolwiek powiedział o jakiejś dziewczynie „niezła dupa”.

W pewnym momencie po prostu wstałam.

-Będę się zbierać. Zadzwonię do ciebie później – powiedziałam do Nialla, po czym pocałowałam go w usta.

Cmoknęłam Liama i Zayna w policzki i machając wyszłam z ich mieszkania.

*

Niall’s POV:

Dreptałem powoli po schodach drugiego bloku do mieszkania Olivii i Ruby. Nie wiem dlaczego, ale miałem złe przeczucia, bo Ru miała zadzwonić, ale nadal tego nie zrobiła. Po prostu wolę się upewnić.

Stanąłem przed drzwiami, przez które często przechodziłem. Nawet nie pomyślałem o zapukaniu, bo po co?  W butach wszedłem i od razu zajrzałem do pokoju mojej dziewczyny. Nie było jej tam i to sprawiło, że serce podskoczyło mi do gardła. Musiałem jednak zachować zdrowy rozsądek i wszedłem do małej kuchni dziewczyn, w której siedziała Oliv.

-Gdzie Ruby? – zapytałem miło.

-Um… to ta co ze mną mieszka, tak? – zapytała.

Ze śmiechem pokiwałem głową. Trzeba będzie ją nauczyć wszystkiego od początku. Oj, to będzie trudne, ale od czego ma się przyjaciół, jeśli nie od pomocy?

-Jakiś czas temu weszła do łazienki – oznajmiła i napiła się wody zs szklanki.

-Jaki?

Brunetka spojrzała na zegarek i lekko zakłopotała. Chwilę milczała unikając mojego wzroku.

-Ze dwie godziny temu? – bardziej zapytała niż stwierdziła.

Przestraszony dopadłem do drzwi łazienki. Zacząłem szarpać za klamkę, ale było zamknięte. Uderzyłem pięścią w drewnianą powłokę.

-Ruby?! Otwórz! – krzyknąłem i znów uderzyłem.

Żadnej reakcji z jej strony. Cholera, niedobrze.

-Ruby!

Spojrzałem na przerażoną Olivię, która stała w progu kuchni. Miała łzy w oczach. Martwiła się, widziałem to.

-Dlaczego nie umiem wyważyć drzwi?! – krzyknąłem zły na samego siebie.

Musiało się coś stać, inaczej by otworzyła, prawda? Zacząłem szarpać i ciągnąć klamkę, którą po chwili wyrwałem z kawałkiem drewna. Byłem tak cholernie wściekło, że nie panowałem nad swoją siłą.

Kiedy tylko wszedłem do łazienki, zobaczyłem Ruby leżącą w kałuży krwi. Pisnąłem i wychyliłem głowę z łazienki.

-Dzwoń po pogotowie – poleciłem dziewczynie, która niemal natychmiast rzuciła się do telefonu.

Ja w tym czasie podszedłem do leżącej Rubs i sprawdziłem czy oddycha. Na całe szczęście oddychała. Nie wiedziałem co powinienem teraz zrobić, więc po prostu pogłaskałem ją po policzku. Wiem, bardzo mądrze, ale czułem się taki bezsilny.

Po chwili Olivia przyszła i spojrzała na to wszystko. Cała zbladła i zaczęła płakać. Nie, tylko nie to.

-Z… zaraz przyjadą – oznajmiła.

Nie minęło pięć minut, a usłyszałem karetkę. Ol poszła, żeby naprowadzić ich na odpowiednie mieszkanie, a ja w tym czasie wyszedłem z łazienki, żeby nie robić tłoku. Sekundy potem zobaczyłem trzech sanitariuszy. Jeden z nich uklęknął przy brunetce i sprawdził puls i oddech.

-Bierzemy ją na nosze! – krzyknął do pozostałej dwójki. – Raz, dwa, trzy! – położyli ją na żółtym urządzeniu.

Zanim wyszli zapytał tylko, który to miesiąc.

*

Otworzyłam oczy trochę za szybko. ostre światło sprawiło, że widziałem mieniące się plamki. Zamrugałam kilkakrotnie i chciałam się podrapać po policzku, ale jakiś kabelek mi w tym przeszkadzał. Spojrzałam na moją lewą rękę. Co? Kroplówka?

Chwila! Kroplówka!

To musiało oznaczać, ze byłam w szpitali. Rozejrzałam się i zobaczyłam jakąś kobietę, która patrzyła na mnie. Uśmiechnęłam się smutno.

-Słyszałam rozmowę lekarzy i… tak mi przykro – powiedziała, a ja nie wiedziałam o co jej chodzi. – Zawołam pielęgniarkę.

Kobieta wstała z łóżka i założyła jakieś ciapy na nogi. Kiedy wyszła, zostałam sama z jakimiś podpiętymi do mnie maszynami. Bałam się. Jedyne co pamiętam to to, że poszłam do łazienki, zabolał mnie brzuch i upadłam.

-Witam – szczupła kobieta weszła na salę razem z tą drugą. – Nazywam się Anne Redson, jestem ginekologiem.

-Kim? – zapytałam przestraszona.

-Spokojnie. Zaraz pani wszystko wytłumaczę.

Skinęłam głową, a lekarka usiadła.

-A więc… w organizmie płodu wystąpiły nagłe zaburzenia, które bardzo źle wpłynęły na jego rozwój. W pewnym momencie akcja serca się zatrzymała, co podziałało bardzo orzeźwiająco na nerwy, które łączyły dziecko z panią. Kiedy już dostała się pani do szpitala… było za późno. Przystąpiliśmy do usunięcia płodu, poprzez cięcie. Stąd te szwy na pani brzuchu – powiedziała.

Szwy? Jakie szwy?

Uniosłam okrywający mnie materiał i dopiero teraz zrozumiałam co się stało. To koniec. Nie ma już mojego dziecka. Naszego dziecka.

Do moich oczu gwałtownie napłynęły łzy i obraz się rozmazał. Zaczęłam ciężko oddychać.

-Spokojnie, proszę się uspokoić – powiedziała lekarka.

Zamknęłam oczy. Dlaczego? Dlaczego ja?

-Na korytarzu stoi pani chłopak. Mam mu powiedzieć?

Pokiwałam głową i spojrzałam na sufit. Zaczęłam cicho pochlipywać.

Niall’s POV:

-Nie, to niemożliwe – powiedziałem. – Nie powinna pani kłamać.

-Nie kłamię, proszę pana.

Spojrzałem najpierw na panią doktor, a potem na Olivię. Już wiedziałem co powinienem zrobić.

-Mogę do niej wejść?

-Na chwilę tak…

Wyminąłem kobietę i wszedłem do Sali. Rubs leżała na jednym z łóżek i płakała. Serce mi się krajało, ale nie mogłem tak dłużej.

-Ruby…

Dziewczyna spojrzała na mnie.

-Do dla mnie za dużo. Przepraszam – wyszeptałem i zacząłem się kierować do wyjścia. – To koniec – wyszedłem.

Olivia patrzyła na mnie oszołomiona. Na pewno nie słyszała. Byłem za cichy, ale sposób w jaki wyszedłem mówił sam za siebie.